Ostatnio moje wpisy stały się nudne, postanowiłem więc nieco je urozmaicić.
Otóż niedawno, robiąc porządki, natknąłem się na mój stary album ze zdjęciami. Ale to nie byle jakie zdjęcia. To zdjęcia z mojej wyprawy NA GIEWONT. Tak, tak, nie mylę się, NA GIEWONT, ten w Zakopanem z tym krzyżem.
Zdziwieni? To już historia, i to odległa, bowiem są to początki MTB w Polsce. Rok mniej więcej 1993. Razem z kolegami z uczelni postanowiliśmy wyjechać na dzień w prawdziwe góry i "wjechać" na Giewont. No i wszystko było bez problemów. Jechało się tam, gdzie można było jechać. Prowadziło się tam, gdzie nie dało się jechać. No a już później, niosło się na ramionach, jak już nie dało się nawet prowadzić.
Najtrudniejszy był chyba ten fragment z łańcuchami. Bowiem miałem już wówczas serdecznie dość. Najbardziej to ramie mnie bolało od dźwigania roweru. W tamtym czasie nie było jeszcze rowerów aluminiowych, a o karbonie nikt nie słyszał. Więc rower był ciężki.
Zapewne zastanawiacie się, jak to możliwe, skoro tam nie wolno. Ano nie wolno, wówczas podobno również. Ale chyba wówczas jeszcze nikomu nie śniły się takie "wyczyny", bowiem jak spytaliśmy napotkanych strażników: "Jak daleko jeszcze na Giewont", to byli tak zdziwieni naszym widokiem, że odpowiedź była krótka: "Nie, nie daleko". I tyle było naszej "znajomości" ze strażnikami. A tak, to nie było żadnych problemów.
Zresztą nie tylko dla tych strażników byliśmy zaskoczeniem, bowiem inni turyści na szczycie koniecznie chcieli zrobić sobie zdjęcie z nami i naszymi rowerami. "Nie wiadomo kiedy następnym razem spotkamy takich oszołomów i wariatów".
Tak więc wycieczka niesamowita, wrażenia do dziś. No a na potwierdzenie tego faktu mam oczywiście zdjęcia. Przepraszam za ich nie najlepszą jakość, ale stare i na dodatek skanowane były. Niestety nie mieliśmy szczęścia do pogody, bowiem było mgliście i deszczowo. Niewiele więc widziałem z góry. Szkoda, bo to był mój jak na razie pierwszy i ostatni pobyt na tej górze.

To już ostatni fragment wspinaczki. To te łańcuchy. W jednej ręce łańcuch, a w drugiej rower. Już niewiele brakowało, abym rzucił ten rower w pobliską przepaść, tak miałem dość.

Wspinaczka na Giewont. © Robert

Tu już na szczycie, siedzę pierwszy po lewej (bez białej koszulki) mocno zdyszany i zmęczony. Nie miałem wówczas ochoty na pozowanie do zdjęć. Jak możecie zauważyć, mieliśmy na głowach jedne z pierwszych kasków rowerowych. Była to po prostu skorupa styropianu, osłonięta zwyczajnym materiałem. Dostaliśmy je z uczelni z uwagi na niebezpieczną wyprawę w góry. Ten kask mam jeszcze u siebie do dziś.

Na szczycie Giewontu, pod krzyżem. © Robert

A tu już krzyż giewoncki w pełnej okazałości z nami i rowerami pod nim.

Krzyż na Giewoncie w całej okazałości. © Robert

A dziś normalnie do pracy, no może lekko nie normalnie. Miałem kilka minut więcej, pojechałem więc nieco okrężną drogą przez "swoją" ścieżkę leśną.
W drodze do domu podjechałem jeszcze do księgarni, kupić książkę dla dziecka.