Szalony powrót

Piątek, 13 lipca 2012 | dodano:21.08.2012Kategoria Inne miejscówki, Mazury 2012, Pełnia szczęścia

Dst.:	50.19	Off-road:	3.00	Czas:	03:43	Avg:	13.50
Vmax:	29.50	Temp.:	21.0	HRmax:	(%)	HRavg	(%)
Cal:	kcal	ALT:	324m	Bike:	GT

Mazury 2012
Etap 6: Gierłoż - Mikołajki

Dzisiejszego dnia "rzuciliśmy" się na szalony pomysł połączenia dwóch etapów w jeden. Taki pomysł padł jeszcze w dniu wczorajszym, a ponieważ mieliśmy dogodne warunki wypoczynkowe (bo i hotel, i gotowe śniadanko), więc wstępnym planem było dojechanie do samych Mikołajek.

Mówiąc szczerze, to nieco obawiałem się tego przejazdu. Oczywiście głównie o syna, który do tej pory nie pokonywał za jednym razem takiego dystansu, nawet bez bagażu. No ale zawsze mogliśmy w połowie trasy zatrzymać się, zgodnie z pierwotnymi planami. Moje obawy potęgował jeszcze fakt, że akurat dziś wiał nam w twarz dość silny wiatr, co jak wiadomo nie sprzyja dobrej jeździe. No ale po obfitym hotelowym śniadanku, pełni nowych humorów ruszyliśmy w drogę.

Wczorajsze dopytywanie o drogę przyniosło skutek, ponieważ nie musieliśmy zbytnio błądzić i szukać przebiegu ścieżki rowerowej. Jeden z miejscowych powiedział, że spokojnie można rowerem przejechać. Nie wspomniał jednak, że jest to jeszcze stara poniemiecka droga, wybrukowana kamieniami. Zapewne drogami tymi jeździły jeszcze niemieckie wozy wojskowe, a być może i z Hitlerem na czele.

Jednak ze względu na planowaną długość trasy musieliśmy nieco pocierpieć, a szczególnie nasze tyłki. Sama droga w sumie bardzo fajna. Moją uwagę przykuły zlokalizowane kolejne pozostałości po bunkrach niemieckich, jak również urokliwe bagno, których w tych okolicach jest dość sporo. Nie dziwi więc decyzja o budowaniu zespołu bunkrów na swoją kwaterę główną.

Kiedy w końcu po kilku kilometrach takiej jazdy dopadliśmy do asfaltu, nasza radość była ogromna. Można było i podkręcić nieco tempa. Tym razem szukaliśmy pierwszego lepszego sklepu, aby uzupełnić braki w napojach.

Przed nami pozostawała jeszcze jedna niewiadoma co do wyboru trasy. Najlepszym rozwiązaniem było wybranie polnej drogi, którą zresztą przebiegał szlak rowerowy. A ponieważ jest to lepsze rozwiązanie, więc po uzupełnieniu bidonów ruszyliśmy we właściwą stronę. Droga, która początkowo była fajną szutrówką, nagle zamieniła się faktycznie w polną i piaszczystą drogę. Szczególnie mój załadowany rower zakopywał się skutecznie w piachu, uniemożliwiając dalszą jazdę. Mało tego, nagle nad naszymi głowami zaczęła krążyć chmara gzów i innego dziadostwa owadów. Decyzja o odwrocie zapadła bardzo szybko. Te kilka kilometrów dość mocno nas zmęczyły.

Postanowiliśmy więc jechać dalej już asfaltowymi drogami, mając nadzieję na jednak słabe natężenie ruchu. Tak jadąc powoli w kierunku Rynu postanowiłem tym razem jechać na przodzie naszego "peletonu". Wiatr wziąłem na siebie. Chłopak oczywiście się zgodził, co było słusznym rozwiązaniem. W taki sposób dojechaliśmy do Rynu, gdzie w przerwie na posiłek zaczęliśmy rozważać pokonanie dalszych 17 km.

Jedziemy. Zapadła decyzja syna, więc po uzupełnieniu kalorii ruszyliśmy dalej na południe. Trasa na szczęście była mało ruchliwa, więc jechało nam się przyjemnie. Jedynie wiatr utrudniał swobodną jazdę. I tym razem to ja prowadziłem grupę.

Najtrudniejszym fragmentem trasy były chyba ostatnie kilka kilometrów przed Mikołajkami, bowiem jechaliśmy ruchliwą trasą, pod spory wiatr i jeszcze bez żadnej osłony w postaci drzew. Jednak powoli w oddali "zbliżała się" do nas tabliczka z napisem "Mikołajki". Można powiedzieć, że cel zrealizowany, zamknęliśmy kółko mazurskie. Pozostało jedynie dojechać jeszcze na kemping i po raz ostatni rozłożyć biwak. Ostatnie wzniesienie przed kempingiem mój syn pokonał w oszałamiającym tempie, zostawiając ojca daleko z tyłu.

Tak więc oto zakończyliśmy naszą przygodę. Obaj zgodziliśmy się, że to nie koniec naszych wyjazdów, że może w przyszłym roku znów uda się zaplanować i zwiedzić część Polski.

Mnie cieszy fakt, że taka forma wypoczynku spodobała się mojemu synowi. Cieszy, ponieważ od dawna tęskniło mi się za sakwami, za namiotem i codzienną jazdą rowerową. Nareszcie mogłem zrealizować swoje marzenia.

Kiedy już emocje opadły, kiedy już rozłożyliśmy cały majdan, koniecznie trzeba było iść jeszcze na spacer wieczorny po Mikołajkach, przy okazji zjadając porządny posiłek. Jutro bowiem czekała nas droga powrotna do domu.