Postanowiłem dziś wcześniej wstać i pojeździć nieco, bo i pogoda zapowiadała się nieźle. Cóż, co z tego, że pobudka o 4.45, jednak łóżko mocno mnie "trzymało" i wstałem dopiero o 6.00, a wyjechałem o 6.30, jakoś nie mogłem się zebrać, a głównie wymyślić, gdzie to tu jechać. Miałem wcześniej plan, ale on założony był na większą ilość czasu.
Pojechałem sobie więc w stronę Masłowa i okolic. Wracając pytałem się sam siebie, "czemu jednak tak późno wstałem, a tak fajnie się jedzie". Cóż, widać z motywacją jeszcze krucho.

Nareszcie, po okresowych rodzinnych problemach zdrowotnych, dziś na zakończenie roku szkolnego mogłem pojechać na rowerze do ... pracy. A ponieważ ładny dzień i szkoda marnować go w domu i w pracy, więc korzystając z okazji przed pracą wybrałem się na krótką wycieczkę: Kostomłoty-Bugaj-Brynica-Szczekociny-Zacisze-Słowik i Krakowską do pracy.
Później oczywiście trzeba było wstąpić do szkoły na zakończenie roku szkolnego do syna, aby było mu miło.
Po pracy spokojnie do domciu. A po południu jeszcze z najmłodszym z fotelikiem wyskoczyłem na miasto. Niech mały się wkręca w świat rowerowy.

Dochodzę do wniosku, że jak człowiek przyzwyczai się do jakiegoś stylu, to później nagła zmiana jakoś dziwnie wpływa na człowieka. Pragnę wyjaśnić, że prawie zawsze jeżdżę w rowerowych ciuchach. Po prostu, jest mi tak wygodniej. Od lat tak jeżdżę, nawet do pracy. Mało tego, obowiązkowo kask na głowę.
Dziś krótki odcinek, ale przyszło mi wracać ze szpitala. Nie wypadało na rowerowo pokazywać się wśród ludzi, więc pojechałem "po cywilu". Ale kiedy wracałem, to jakoś dziwnie się czułem tak jadąc ulicami. Jakoś tak nieswojo, dziwnie, nie pewnie. Mało tego, może tak mi się tylko wydawało, ale wg mnie inaczej kierowcy do mnie "podchodzili".
Na domiar złego, to był drugi raz w życiu, że zapomniałem kasku na łepetynę. I to też było nie tak.
Nie chcę przez to powiedzieć, że krytykuję innych jeżdżących w "cywilnych" ciuchach. Broń Boże. Każdy jeździ w tym, w czym mu najlepiej. Ale jeśli następuje spora zmiana, to ciężko się przyzwyczaić.

Od dawna planowany wyjazd, w końcu mogliśmy zrealizować. Plany co prawda były nieco inne, bowiem mieliśmy jechać w nocy, ale i tak w sumie było świetnie. Kończyliśmy przy cudnym zachodzie słońca.
Co by nie było nudno, to razem z kolegą postanowiliśmy w jedną stronę jechać inną trasą, niż zwykle, a którą i tak planowaliśmy wracać, jako że jest szybsza.
Cała trasa: Masłów-Krajno-Kakonin-Huta Szklana-Św. Krzyż-Bieliny-Górno-Radlin-Cedzyna
Faktycznie, trasa na Św. Krzyż okazała się dość wymagająca. Liczne i strome podjazdy jednak jakoś "wchodził". Jedynie na jednym z 13% pochylenia nieco mnie zatkało, ale dalej już noga ładnie się kręciła. Najfajniejszy oczywiście sam podjazd przez Św. Krzyżem. Powoli razem dojechaliśmy na sam szczyt.
Na miejscu niestety Klasztor już zamknięty, więc po krótkim odpoczynku udaliśmy się w drogę powrotną. Słońce powoli zaczęło zachodzić, do nas co ruch dochodził zapach świeżo zerwanych truskawek, w końcu ten rejon znany jest z licznych plantacji truskawek.
Całą trasę kończyliśmy już przy pięknie zachodzącym słońcu.
Średnią wykręciliśmy nawet przyzwoitą, głównie za sprawą dość sprawnemu powrotowi, no ale skoro jedzie się z góry 63 km/h, to nie dziwne.

Koniec udanego tygodnia.

Dziś miałem nieco więcej czasu przed pracą, więc tak sobie podjechałem pod klasztor na Karczówce. Dałem radę podjechać.

Do pracy, jakoś nie ma o czym pisać. Zwykła jazda po mieście.

Kolejny dzień do pracy na rowerze. Rano już coraz cieplej.

Zaczynamy kolejny tydzień rowerowy. Szykuje się ładna pogoda, w końcu lato.
Trasa jak co dzień do pracy i z powrotem. Po południu jeszcze jazda po miejskich ścieżkach z fotelikiem. Aż sam się dziwię, że w sumie tyle kilometrów wyszło.

Nareszcie udało się wygospodarować na tyle czasu, że razem ze starszym synem mogliśmy wspólnie wystartować w kolejnej już edycji maratony Świętokrzyskiej Ligi Rowerowej MTBCrossMaraton w miejscowości Sielnia na dystansie Family.

Najwięcej emocji to oczywiście przeżywał mój syn, bowiem bo ubiegłorocznych sukcesach również i tym razem liczył na coś, podium oczywiście. Jednak studziłem jego emocje, bowiem wiedziałem, że ostatnio nie jeździł dużo, więc i nie było odpowiedniego przygotowania.

Ale, pogoda dopisała. Czekają na start na liczniku termometr doszedł do liczby 38st. w słońcu. Trasa bardzo fajna, w większości przejezdna. Może nieco piach tym smykom utrudniał jazdę. Również mój syn parę razy musiał podprowadzać rower. Szczególnie końcówka, ostatnie 2 km., najbardziej dały się we znaki. Ale daliśmy radę dojechać do mety. W sumie 7 miejsce na 13 startujących w kategorii. Nie jest źle, ale widać było braki kondycyjne.

Sam dystans maratonu: 23,50 km; średnia 14,2 km/h; Vmax 33,5 km/h; przewyższenie 118 m. Reszta to dojazdy, lekki rozruch. Ja jeszcze dołożyłem popołudniowy "trening" siłowy z fotelikiem.

Synek w akcji na trasie. © Robert

Teraz tylko należy poćwiczyć jeszcze, a na następnym liczyć na równie dobry wynik. A ćwiczyć i tak musimy, bo zbliża się mój projekt "Na północ", czyli Mazury 2012.