MAZURY 2012
Etap 3: Okartowo - Wilkasy

Dzień trzeci naszej wyprawy rozpoczął się dla mnie dość wcześnie, bowiem już o 4.30. Planowałem wcześniej wyszykować nas do drogi, bowiem dzisiejszy etap miał być najdłuższym, a jeszcze nie do końca miałem ustaloną dokładną trasę przejazdu. Nauczony doświadczeniem poprzedniego dnia, nie chciałem ponownie ryzykować jazdy po trudno przejezdnych leśnych duktach, wolałem więc wcześniej zasięgnąć języka u miejscowych. Moje zamiary zostały uprzedzone przez bardzo miłą i sympatyczną tymczasową sąsiadkę, która to poleciła nam przejazd trasą, która właśnie była sprzeczna. Na jednej posiadanej mapie zaznaczony był szlak rowerowy, natomiast na drugiej (dokładniejszej) tego szlaku nie było. Stąd moje rozterki. A decyzja o wybraniu trasy była fundamentalna ze względu na długość trasy.

Jednak szczęśliwie wszystko skończyło się dobrze. Początkowo szlak faktycznie był dość ciekawy i przebiegał po leśnej utwardzonej szerokiej drodze. Jednak jak poruszaliśmy się dalej na północ, tym droga stawała się miejscami trudno przejezdna, głównie na piaszczystych podjazdach. W tym miejscu zmuszeni byliśmy pokonać nieco trasy na piechotę.

Kiedy to dotarliśmy do skraju lasu i wjechaliśmy na drogę asfaltową, chcieliśmy upewnić się do do dalszej naszej trasy. A ponieważ zatrzymaliśmy się przy wjeździe na obozu harcerskiego, więc pomyślałem, że harcerze dokładnie będą znać okoliczne drogi. No cóż, dopiero ktoś z kadry potwierdził nasze przypuszczenia. W tym też miejscu próbował się do mnie „przyczepić” pasażer na gapę w postaci kleszcza. A ze względu na fakt, że trudno było mu się przebić szybko przez moje włosy na łydkach, więc i nie miał okazji na dłużej nam potowarzyszyć.

Później trafiliśmy na bardzo fajną szutrówkę wzdłuż Jeziora Buwełno. Ciągnęła się lekko pod górę, ale nie była na tyle strona, aby nie można było również podziwiać okolicznych widoków. W tych rejonach kraju można jeszcze napotkać na fragmenty starych dróg kamienistych, pewnie pochodzących jeszcze z czasów z przedwojennych, o czym mieliśmy okazję jeszcze nie raz się przekonać.

Długość trasy faktycznie dawała się we znaki mojemu synowi, który co chwilę pytał się ile jeszcze do końca. Trafiliśmy w końcu na kemping w porcie Wilkasy, który znów okazał się „nie prawdziwy” (wg oceny mojego syna). Po wybraniu lokalizacji, z czym tym razem nie było problemów (konieczność podłączenia do prądu), rozbiciu namiotu, koniecznie musieliśmy naładować nasze akumulatory porządnymi dawkami nowej energii w postaci pysznego spaghetti.

Później w ramach relaksu zaliczyliśmy wizytę na basenie. Było pływanie, rura i jacuzzi. Wieczorkiem, po kolacji spytałem syna, co dalej robimy, bowiem możemy jutro spakować cały majdan i w ciągu jednego dnia wrócić do Mikołajek, po czym do domu. Jednak decyzja była: „jedziemy dalej, zgadnie z planem”. Nie pozostało więc nic innego jak solidnie wypocząć przed kolejnymi etapami podróży. Mocno zmęczeni poszliśmy spać.

Szlak rowerowy leśny. © Robert

Stara droga kamienista. © Robert

W trasie. W oddali widać J. Buwełno. © Robert

Przerwa na uzupełnienie kalorii. © Robert

Urokliwe bagno. © Robert

Jedna z lokalnych świetnych szutrówek. © Robert

Wieczór w Wilkasach. © Robert

MAZURY 2012
Etap 2: Pisz - Okartowo

Noc upłynęła dość spokojnie, choć i tym razem padał deszcz. Wstaję jak zwykle wcześnie rano. Okazuje się, że o poranku na polu namiotowym w porcie w Piszu zostaliśmy sami. Gdzieś w oddali stał jeszcze jeden kamper. Pogoda i tym razem zapowiadała ciepły i słoneczny dzień. Już rano było dość ciepło. Jak poprzedniego dnia i tym razem rano zabrałem się za pakowanie oraz przygotowanie rowerów do dalszej drogi.

Drugi etap zaczął się od wyboru trasy etapu. Wcześniej zaplanowana trasa miała przebiegać w znacznej części po nieco bardziej ruchliwej drodze, co jak wiadomo, nie jest miłe i przyjemne. Jednak takie prowadzenie trasy ma tą zaletę, że przeważnie jest to najkrótszy przejazd. Jadąc z jeszcze młodym kolarzem musiał czynnik jak najkrótszej trasy brać również pod uwagę. Następny etap trzeci, miał być najdłuższym, więc nie chciałem dziś nadmiernie przemęczyć dziecka. Poza tym nie miałem pojęcia, jak w kolejny dzień jazdy syn wytrzyma jego trudy.

Po przestudiowaniu mapy okazało się, że istnieje szlak rowerowy, który przebiega bardziej krętymi ścieżkami, jednak na pewno nie po ruchliwych drogach. Z obliczeń wynikało, że alternatywna trasa nie jest zbyt dłuższa, zatem zdecydowaliśmy się właśnie na ten wariant, co jak się wkrótce okazało było sporym błędem.

Szlak rowerowy przewidywał przejazd przez śluzę Karwik. Kiedy podjechaliśmy do kanału i do śluzy, okazało się, że nie ma przejścia przez śluzę, o czym informuje stosowna tabliczka. Pracownik obsługujący śluzę zrobił nam przysługę i przepuścił nas na drugą stronę. Przejście jednak przez śluzę z rowerem z sakwami nie było takie proste. Przejście było na tyle wąskie, że na swoim rowerze musiałem ściągnąć jedną sakwę tylną, aby przecisnąć się przez przejście.

Po całym zamieszaniu i ponownym pakowaniu, pojechaliśmy dalej, choć trasa wyglądała bynajmniej nieciekawie. Za śluzą niestety nie napotkaliśmy na jakąś drogę, choćby leśną. Owszem była, ale na pewno nie nadawała się na przejazd rowerami z sakwami. Po jakiś 200 m podjąłem decyzję o zawróceniu. Nie powiem, abym nie był od tej chwili dość mocno zirytowany i zdenerwowany. Miało być krótko i przyjemnie, a szykowało się jednak dłużej i mało przyjemnie. Tak więc po kilku bluzgach zawróciliśmy i cały proceder z przejściem przez śluzę trzeba było powtórzyć.

W sumie ponownie trafiliśmy na drogę główną, aby po krótkiej chwili zatrzymać się na przydrożnym parkingu, aby ostudzić emocje i posilić się czymś słodkim. Sielanka trwała by może dłużej, aby w oddali zobaczyliśmy zbierające się ciemne chmury, aby nagle po chwili w oddali usłyszeć ciche pomruki zbliżającej się burzy.

Dość krótko jeszcze jechaliśmy główną trasą, ale po chwili skręciliśmy w boczną drogę, aby po chwili dojechać nad brzeg Jeziora Śniardwy. Widok ten zrobił na nas spore wrażenie. Jezioro wydawało się nie mieć końca. Szczególnie syn zareagował i pomimo zbliżającej się burzy musieliśmy zatrzymać się i zrobić sobie małą sesję zdjęciową. Niestety nie było wiele czasu, na zachwycanie się jeziorem, bowiem zależało nam, aby jeszcze przed burzą dotrzeć na pole namiotowe w miejscowości Okartowo.

Miejscowość dość mała i do pola namiotowego jechaliśmy troszkę na czuja, jednak udało nam się dotrzeć w końcu do małego portu, który okazał się całkiem przyjemnym i przytulnym miejscem. Mogliśmy się rozbić nawet tuż nad samymi Śniardwami. Niby tanio, ale za wszystko trzeba było płacić, łącznie z prądem. Tak więc decyzję szefa wyprawy dzisiejsze mycie odbyło się w jeziorze, dzięki nawet uciesze mojego syna, który to kąpał się w sumie trzy razy.

Burza, przed którą uciekaliśmy, okazała się małym deszczykiem, przed którym udało nam się rozbić namiot. Poszliśmy jeszcze coś zjeść, przy okazji zrobić zakupy kolacyjno - śniadaniowe. Kiedy syn zażywał kąpieli, ja mogłem postudiować nieco mapę, bowiem doświadczenia z dzisiejszego dnia nie pozwalały mi nie przygotować się należycie do następnego etapu, który z planów miał być najdłuższym.

Jedziemy obładowani ścieżką z Pisza. © Robert

Krótka sesja zdjęciowa na tle Śniardw. © Robert

Urocze miejsce biwakowe w małym porcie w Okartowie. © Robert

Nasza miejscówka w całej okazałości. © Robert

Wczesny poranek nad Śniardwami. © Robert

MAZURY 2012

Nareszcie! Doczekałem się wyjazdu rowerowego, o którym dawno już marzyłem. Mój syn na tyle dorósł, że mogłem zaplanować wspólną tygodniową wyprawę na Mazury.

Etap 1: Mikołajki - Pisz

Sam przyjazd dnia wczorajszego jakoś nie był problematyczny. Nawet przez Warszawkę jakoś sprawnie przejechaliśmy, może głównie dlatego, że byliśmy tam poranną porą, więc i mniejszy ruch. Później to już zacząłem się przyzwyczajać do innego systemu nawigacji w postaci mapy, co przez najbliższy tydzień będzie należało do stałych moich obowiązków. Nawet bez pudła trafiliśmy na kemping, jak to później mój syn go określił - prawdziwy. A prawdziwy dlatego, że było sporo kamperów (choć syn był do tej pory po raz pierwszy na kempingu i pierwszy raz czekały go noce w namiocie).

Kiedy to już doszliśmy do porozumienia co do kwestii lokalizacji rozbicia namiotu, nastała pora, aby coś zjeść i jednocześnie poszukać na tydzień parkingu dla naszego samochodu. Niestety na kempingu nie praktykują takich rozwiązań.

Upał niesamowity, w słońcu ciężko było wystać, ale gdzieś w oddali słychać było pomruki zbliżającej się burzy. Tego się najbardziej obawiałem, bowiem moje doświadczenie w rozbijaniu namiotu uznam za dość marne, a szczególnie, jak to jeszcze namiot jest całkiem nie znany.

Kiedy udało się już wszystko załatwić, na kemping wracaliśmy już w kroplach pierwszego deszczu, który jednak nie zapowiadał późniejszej nawałnicy. Jednak korzystając z okazji pobytu w Mikołajkach nie sposób było nie odwiedzić tutejszego kompleksu hotelowego z główną atrakcją licznych basenów. Przedsiębiorstwo niesamowite. Sporo ludzi się przewija, ale i sporo możliwości wypoczynku, pływania, szaleństw.

Pierwsza noc i od razu pierwsze testy z rozbijania namiotu. Długo nie mogliśmy usnąć. Syn, śpiąc po raz pierwszy w namiocie, był mocno wystraszony. Wtulił się w śpiwór i jakoś, pewnie ze zmęczenia, usnął. Ja natomiast długo liczyłem … kolejne grzmoty i obserwowałem, czy namiot nam nie odfruwa. W końcu i ja padłem.

Mimo częściowo nie przespanej nocy i tych ekscesach, w niedzielny poranek wstałem dość wcześnie. Jakoś nigdy długo nie lubiłem spać. Pamiętam, że podczas swojej pierwszej wyprawy w Danii również byłem takim budzikiem dla całej ekipy. Jednak dzięki temu mogłem nas spakować, przygotować sprzęt do wyjazdu, czy zrobić śniadanko. Dziwne, jak się później okazało, pierwszego dnia “zebraliśmy” się najwcześniej do wyjazdu.

Zaczynała się tym samym prawdziwa część naszej wyprawy, a więc jazda na rowerze z bagażami w zupełnie innej części Polski. Dziecko miało oczywiście zdecydowanie mniejszy ekwipunek, który składał się z materaca, karimaty i naszych śpiworów. Nie chciałem, aby tak zupełnie jechał “na luzaka”. W końcu to wyprawa, a nie niedzielna wycieczka. Ja natomiast taszczyłem nasz cały dobytek, włącznie z namiotem. Mój bagaż nie wiem ile łącznie ważył, ale zapewne dość sporo.

Pierwsze wrażenia - “o k...., o cholera, jak tym można jeździć”. No nic, ale komu w drogę, temu … w drogę. Pierwsze kilometry minęły spokojnie. Akurat przypadło jechać nam leśną drogą gruntową, po której jednak mój rower nie zapadał się całkiem. Ale wiadomo, że trzeba było mocno uważać, bo z sakwami, to zupełnie inna jazda.

Po ok. 6 km takiej jazdy dojechaliśmy do przeprawy promowej, która jednak za bardzo nie cieszyła syna ze względu na jego bojaźń przed wszystkim, co pływa. Na sam prom czekaliśmy prawie godzinę, ciesząc się, że w ogóle kursował. Tablice ogłoszeniowe wskazywały, że kursuje w określone dni tygodnia, ale na szczęście w okresie wakacyjnym “kursujemy na telefon”.

Po przeprawie promowej kolejne kilometry upłynęły spokojnie, choć po kiepskiej nawierzchni. Mniej więcej w połowie, nieco już zmęczeni i głodni, w miejscowości Wejsuny, postanowiliśmy się nieco posilić, po czym ruszyliśmy dalej do Pisza, gdzie zaplanowany był koniec pierwszego etapu. Jazda z pełnymi brzuchami z początku nie była ciekawa. W końcu po lekkich problemach nawigacyjnych udało nam się osiągnąć cel i dojechać do portu.

Ze względu na niedzielę, wcześniej trzeba było jeszcze zadbać o zakupy kolacyjno - śniadaniowe. Późnym popołudniem syn jeszcze wykąpał się w Jeziorze Roś, nad którym to zlokalizowany jest Pisz. Burza z poprzedniej nocy dała się we znaki i szybko poszliśmy spać.

Przygotowania do wyprawy. © Robert

Ciemne chmury nad Mikołajkami. © Robert

Słoneczny i ciepły poranek. © Robert

W oczekiwaniu na prom. © Robert

Objuczony rower. © Robert

Jesteśmy już na promie. © Robert

Pierwszy posiłek w trasie. © Robert

O tym myślałem od bardzo dawna, kiedy to brałem udział w wyprawie do Szwecji, Danii i Niemiec. Spodobało mi się wówczas podróżowanie na rowerze. Jednak od tamtej pory jakoś nie układało się w planach. Tak na poważnie zacząłem myśleć i planować moją "Wielką wyprawę rowerową" jakieś trzy lata temu.
"Wielką ..." - to może za dużo powiedziane, bowiem wyjazd będzie trwał zaledwie tydzień. Ale wielką, ponieważ organizowany jest przeze mnie i wszystko spoczywa na mojej głowie. Wielką, bo do tej pory nie mam doświadczenia w takich sprawach. Wielką, ponieważ wymaga odpowiedniego przygotowania. Wielką w końcu, może nawet bardziej dla mojego 10-letniego syna, z którym to właśnie jadę.
Jak można się domyślić, to taka wyprawa wymaga innego przygotowania. Nie powiem, abym nie zastanawiał się czy syn podoła. Co z tego, że jeździ na rowerze. Ale czy dzień po dniu będzie mu się chciało. Obaw jest wiele. Ale mam nadzieję, że wszystko wypali jak należy.
Na przygotowania nie ma zbyt wiele czasu. Dobrze, że sakwy już posiadałem od jakiegoś czasu. Przeleżały sobie w spokoju w szafie, czekając na dobrą okazję. Nawet jeszcze posiadały metki. Zaczęło się pilne i gorączkowe szukanie reszty klamotów. Przede wszystkim bagażników, których to oczywiście nie miałem. Pamiętam, że właśnie ten element jest jednym z ważniejszych w wyprawach rowerowych. Dość dobrze przypominam sobie, jak na poprzedniej wyprawie większość bagażników po pewnym czasie pękała, bo nie wytrzymywały obciążenia. W sklepach mizernie, a na zakupy internetowe nie było czasu. Udało się w końcu kupić, ale jak się okazało, to zaczepy w moich sakwach są (chyba) stare i nie pasują do bagażnika. Konieczna była przeróbka i dodanie "rusztowania" pod sakwy.
Na szczęście znajomy, który obecnie pokonuje rowerem południową granicę Polski (relacje tutaj), wspomógł mnie przednim bagażnikiem oraz namiotem. Inna kumpel wspomógł mnie palnikiem. Dziękuję im bardzo za to wszystko.
Teraz tylko pozostaje mi jeden z większych problemów - pakowanie. Codziennie coś dokładam, codziennie coś uzupełniam, a sterta rzeczy rośnie na stole. Jak to wszystko zmieścić w 4 sakwy?
Zapewne relacja z wyprawy powstanie po jej zakończeniu i po powrocie. Będzie można ją śledzić w kategorii - Mazury 2012. W ten region właśnie jedziemy - Mikołajki, Giżycko i okolice. Sam "projekt" oficjalnie nosi nazwę "Na północ". Na północ, bowiem z Kielc jedziemy na północ. A konkretniej - jakiś czas temu razem z synem pasjonowaliśmy się, oglądając na kanale Travel Channel, wyprawę w sumie 4 osób, które w dwóch grupach jechały w kierunku południowym obu Ameryk. Ich wyprawa nosiła nazwę "Na południe". Stąd jakaś analogia.
Dziś koniec pakowania, a jutro wyjazd z samego rana na mam nadzieję, wspaniały tydzień. Trzymajcie kciuki.

Do pracy, tym razem nieco dziwnie. Rower bowiem taki "opancerzony" - z przodu bagażnik, z tyłu bagażnik z dodatkowym rusztowaniem. Na kierownicy test mocowania torby podróżnej.
Przygotowania sprzętu do wyjazdu na zakończeniu.

Do pracy.
Dziś mój rower nieco "przytył". Zaczęła się bowiem operacja przygotowań do mojej "Wielkiej wyprawy rowerowej", o której jednak napiszę nieco później.

Jazda do pracy i z pracy. Oj, dziś to upalnie. Dawno nie jechałem w temp. +37 stC, bo tyle było na ulicach Kielc w dniu dzisiejszym.

Nawał pracy i obowiązków nie pozwala na systematyczne dopisywanie danych, zatem pora na uzupełnienie statystyk.
Poranna wycieczka w pobliskie okolice (zresztą podobna do wczorajszego dnia). Później jeszcze kręcenie z dzieciakami po mieście.

Postanowiłem dziś wcześniej wstać i pojeździć nieco, bo i pogoda zapowiadała się nieźle. Cóż, co z tego, że pobudka o 4.45, jednak łóżko mocno mnie "trzymało" i wstałem dopiero o 6.00, a wyjechałem o 6.30, jakoś nie mogłem się zebrać, a głównie wymyślić, gdzie to tu jechać. Miałem wcześniej plan, ale on założony był na większą ilość czasu.
Pojechałem sobie więc w stronę Masłowa i okolic. Wracając pytałem się sam siebie, "czemu jednak tak późno wstałem, a tak fajnie się jedzie". Cóż, widać z motywacją jeszcze krucho.

Nareszcie, po okresowych rodzinnych problemach zdrowotnych, dziś na zakończenie roku szkolnego mogłem pojechać na rowerze do ... pracy. A ponieważ ładny dzień i szkoda marnować go w domu i w pracy, więc korzystając z okazji przed pracą wybrałem się na krótką wycieczkę: Kostomłoty-Bugaj-Brynica-Szczekociny-Zacisze-Słowik i Krakowską do pracy.
Później oczywiście trzeba było wstąpić do szkoły na zakończenie roku szkolnego do syna, aby było mu miło.
Po pracy spokojnie do domciu. A po południu jeszcze z najmłodszym z fotelikiem wyskoczyłem na miasto. Niech mały się wkręca w świat rowerowy.